Bijna 17 jaar werkte ik in de zorg.

Mensen helpen, voor anderen zorgen en bijdragen aan een fijner leven voor iemand anders heeft altijd bij mij gepast. En toch begon er steeds iets sterker te knagen.

De laatste twee jaar werkte ik in de gehandicaptenzorg en merkte ik steeds vaker:

Dit wil ik niet mijn hele leven blijven doen.

Niet omdat ik niet meer wilde helpen.

Integendeel.

Maar omdat ik steeds meer besefte dat mijn leven zich niet volledig mocht laten bepalen door mijn werkgever.

Mijn tijd.
Mijn vakanties.
Wanneer ik kon werken.
Wanneer ik vrij was.
En uiteindelijk ook hoeveel ik kon verdienen.

Ik wilde niet wachten tot ik met pensioen was om écht te kunnen leven.

Ik wilde nu leven.

Toen kwam Titan op mijn pad.

Net op het moment dat ik steeds meer begon na te denken over een andere toekomst, adopteerde ik Titan uit een asiel.

Een hondje van amper vier maanden oud dat al ontzettend veel had meegemaakt.

Al snel werd duidelijk dat er meer aan de hand was.

Uit verschillende onderzoeken kwamen neurologische klachten naar voren en bleek dat hij problemen had ter hoogte van zijn hals en rugwervels. De eerste onderzoeken brachten al een kostenplaatje van ongeveer €3.000 met zich mee.

Daarbovenop bleek dat er door indeukfracturen in zijn hals- en rugwervels mogelijk een operatie nodig zou zijn.

Een operatie met een geschatte kostprijs van minstens €5.000.

Met alleen mijn loon voelde dat op dat moment simpelweg als iets wat financieel ontzettend moeilijk haalbaar was.

Maar het ging voor mij niet alleen om het geld.

Ik wilde er voor hem kunnen zijn.

Ik had op dat moment nog drie honden.

En ineens werd heel duidelijk wat voor mij écht belangrijk was.

Ik wilde niet elke dag uren werken om thuis te komen, mijn honden even snel buiten te laten en daarna alweer verder te moeten.

Ik wilde tijd.

Tijd met mijn honden.

Tijd om aanwezig te zijn.

Tijd om te wandelen.

Tijd om te genieten.

En vooral: tijd die niet afhankelijk was van de agenda van iemand anders.

Want toen ik Titan zag vechten voor zijn herstel, besefte ik nog iets anders.

Het leven wacht niet.

Mijn honden wachten niet tot ik ooit met pensioen ben.

En ik wilde niet achteraf moeten denken:

Had ik maar meer tijd gemaakt.

Daarom ben ik op zoek gegaan naar een andere manier.

Ik ging op zoek naar een mogelijkheid om een extra inkomen op te bouwen.

Maar al snel ontdekte ik dat ik eigenlijk naar veel meer zocht.

Ik wilde flexibiliteit.

Ik wilde mijn werk kunnen aanpassen aan mijn leven in plaats van mijn leven voortdurend aan mijn werk.

Ik wilde kunnen kiezen wanneer ik werkte.

Ik wilde meer tijd voor de mensen en dieren die belangrijk voor mij zijn.

Ik wilde financiële ruimte creëren.

En ik wilde vooral opnieuw het gevoel hebben:

Mijn leven is van mij.

En misschien is dat wel de grootste reden waarom ik vandaag doe wat ik doe.

Na bijna 17 jaar mensen helpen in de zorg, wilde ik niet stoppen met mensen helpen. Ik wilde het juist op een andere manier verderzetten. Zonder de grenzen van een werkgever. Zonder dat iemand anders bepaalt hoeveel mijn tijd waard is.

Zonder dat iemand anders beslist wanneer ik vakantie kan nemen.

Zonder te moeten wachten tot mijn pensioen om de vrijheid te ervaren waar ik zo naar verlangde.

Ik wil mensen blijven helpen.

Maar op een manier die ook ruimte laat voor mijn eigen leven.

En vandaag?

Vijf maanden later kijk ik met enorm veel dankbaarheid terug.

Titan heeft geen operatie nodig gehad.

Door zijn wekelijkse begeleiding bij de fysiotherapeut gaat hij stap voor stap vooruit.

En dat maakt mij ongelooflijk trots.

Niet alleen omdat hij zo hard gevochten heeft.

Maar omdat het voor mij opnieuw bevestigde waarom vrijheid zo belangrijk voor mij is.

Ik wil er kunnen zijn voor de momenten die ertoe doen.

Voor mijn honden.

Voor de mensen die belangrijk zijn.

Voor mezelf.

En voor de toekomst die ik aan het bouwen ben.

Own Your Way

Own Your Way is daarom meer dan een naam.

Het staat voor de keuze om niet langer alleen maar mee te bewegen met wat het leven van je vraagt.

Maar om jezelf af te vragen:

Hoe wil ík mijn leven eigenlijk leven?

Ik geloof niet dat iedereen hetzelfde pad moet volgen.

Ik geloof dat we allemaal onze eigen keuzes mogen maken.

Dat we mogen groeien.

Dat we opnieuw mogen beginnen.

Dat we mogen ontdekken wat er mogelijk is.

En dat we niet hoeven te wachten op “ooit”.

Want jouw leven gebeurt vandaag.